Aşk keşke romantikomedilerde anlatıldığı kadar kolay yaşanılır olsaydı...
Kolay olsaydı,bizlerde o karakterlerdeki gibi cesaretli olsaydık birazcık...
Korkak olmadan söyleyebilsedik düşüncelerimizi,kızabilseydik kavga edip sonra anlayışlı anlayışlı barışabilseydik...
Kolay olsaydı,bizlerde o karakterlerdeki gibi cesaretli olsaydık birazcık...
Korkak olmadan söyleyebilsedik düşüncelerimizi,kızabilseydik kavga edip sonra anlayışlı anlayışlı barışabilseydik...
Bir film düşünün,karakterler hep kaybetmiş böyle hayattan sillesini yemiş bir kadın/bir erkek...Terk edilmişler işte,yalnızlar...
İşte bu bağlamda hah aynı ben diyebiliyorsun...
Sonra o iki insan bir şekilde bir araya geliyor,kavga ediyorlar çekişiyorlar sonrada birbirlerine alışıyorlar,araya parazitler giriyor bi aralık ayrılıyorlar sonra birisi çekip giderken diğeri koşup kendini madara edip "gitme hayatımın aşkısı" diyerekten onu durduruyorlar öpüş koklaş harika hayatları oluyor sonra evleniyorlar bitiyor film...
Şimdi bunun reel hayat versiyonuna bakınca hiçde böyle değil...Yalnızsın,karşına hep abuk subuk kişiler çıkıyor...Sonra birine aşık oluyorsun,gerçekten seviyorsun ama olmuyor işte,sen hiçbirşey yapmıyorsun,korkuyorsun çünkü ondan,kendinden...O romantikomedi insanları gibi cesaretli olamıyorsun...Duruyorsun,duruyorsun,duruyorsun...
Ama bence aşk o romantikomedilerdeki gibi değil...Buna inanmıyorum ben...
Canın ne kadar yansada sevdiğin kişiyi sevmekten vazgeçmeyişin,onu bir anlık bile mutlu gördüğün zamanki mutlu oluşun,her ne olursa olsun ne yaşanırsa yaşansın ona sevginin bitmeyeceğini bilmek,ona kızsan sarsmak istesen bile durup onu anlamaya çalışman,sırf o nefes alıyor diye bir şehiri çok seviyor olman,bir şarkıyı dinlerken ondan parçalar bulman ve akan gözyaşlarının seni eritmesi,saatlerce onu düşünerek uyuyamaman,sonra sızıp rüyanda onunla olman ve sabahında fazlasıyla mutlu uyanman...Ve tüm bunlar acı veriyor olsa bile,onlardan ve ondan vazgeçmemen...
Romantikomedilerde bunlardan bahsetmiyor...Ya hep ya hiç var onlarda...Ben seni seviyorum evet ama karşılığında bana sevgini sunmalısın bebeyim diyorlar...Hiçbirşey karşılıksız değil...Karşılıksızlık saçma komik birşey sanki...
Oysaki aşk karşındakinden birşey beklemeden sessizce onu seviyor olmaktır bir anlamda...
Aşk sessizliktir bazen,konuşamamaktır,konuşmak istemek ama önüne bakıp susmaktır...
Bağıra çağıra avaz avaz büyük laflar edememektir,boğazına takılan yumru,buz gibi üşüyor ve bir anlık güneşlerle ısınıp bununla huzur buluyor olmaktır...
Hadi bakalım holivud işleyin böyle bir konu,kore'den ordan burdan film araklayacağınıza bir defada gerçek duygulara dokunun...
Bu aralar o kadar çok yazı yazmaya başladımki aslında bu durumuma teşekkür bile edebilirim...Saatlerce yazıyorum,yazıyorum,yazıyorum başına geçince...
Onun için bile sevdiğim insana teşekkür edebilirim,onu sevebilirim...Al bi sebeb daha buldum:)
İşte bu bağlamda hah aynı ben diyebiliyorsun...
Sonra o iki insan bir şekilde bir araya geliyor,kavga ediyorlar çekişiyorlar sonrada birbirlerine alışıyorlar,araya parazitler giriyor bi aralık ayrılıyorlar sonra birisi çekip giderken diğeri koşup kendini madara edip "gitme hayatımın aşkısı" diyerekten onu durduruyorlar öpüş koklaş harika hayatları oluyor sonra evleniyorlar bitiyor film...
Şimdi bunun reel hayat versiyonuna bakınca hiçde böyle değil...Yalnızsın,karşına hep abuk subuk kişiler çıkıyor...Sonra birine aşık oluyorsun,gerçekten seviyorsun ama olmuyor işte,sen hiçbirşey yapmıyorsun,korkuyorsun çünkü ondan,kendinden...O romantikomedi insanları gibi cesaretli olamıyorsun...Duruyorsun,duruyorsun,duruyorsun...
Ama bence aşk o romantikomedilerdeki gibi değil...Buna inanmıyorum ben...
Canın ne kadar yansada sevdiğin kişiyi sevmekten vazgeçmeyişin,onu bir anlık bile mutlu gördüğün zamanki mutlu oluşun,her ne olursa olsun ne yaşanırsa yaşansın ona sevginin bitmeyeceğini bilmek,ona kızsan sarsmak istesen bile durup onu anlamaya çalışman,sırf o nefes alıyor diye bir şehiri çok seviyor olman,bir şarkıyı dinlerken ondan parçalar bulman ve akan gözyaşlarının seni eritmesi,saatlerce onu düşünerek uyuyamaman,sonra sızıp rüyanda onunla olman ve sabahında fazlasıyla mutlu uyanman...Ve tüm bunlar acı veriyor olsa bile,onlardan ve ondan vazgeçmemen...
Romantikomedilerde bunlardan bahsetmiyor...Ya hep ya hiç var onlarda...Ben seni seviyorum evet ama karşılığında bana sevgini sunmalısın bebeyim diyorlar...Hiçbirşey karşılıksız değil...Karşılıksızlık saçma komik birşey sanki...
Oysaki aşk karşındakinden birşey beklemeden sessizce onu seviyor olmaktır bir anlamda...
Aşk sessizliktir bazen,konuşamamaktır,konuşmak istemek ama önüne bakıp susmaktır...
Bağıra çağıra avaz avaz büyük laflar edememektir,boğazına takılan yumru,buz gibi üşüyor ve bir anlık güneşlerle ısınıp bununla huzur buluyor olmaktır...
Hadi bakalım holivud işleyin böyle bir konu,kore'den ordan burdan film araklayacağınıza bir defada gerçek duygulara dokunun...
Bu aralar o kadar çok yazı yazmaya başladımki aslında bu durumuma teşekkür bile edebilirim...Saatlerce yazıyorum,yazıyorum,yazıyorum başına geçince...
Onun için bile sevdiğim insana teşekkür edebilirim,onu sevebilirim...Al bi sebeb daha buldum:)
