30 Mar 2017


Son iki aydır beni hayata bağlayan tek şey resim yapmak. Bir haftadır onu da bıraktım çünkü göçebe taşına taşına yapmaktan nefret ediyorum. Ben artık malzemeleri tasimayacagim bir masam olsun istiyorum. Markerlarimı kaldırdım çünkü yer yok. Geçen haftaya kadar her sizlandigimda aklıma Dali'yi getirip çamaşır odasında ablalarinin şapka kutularina resim yapıyormuş kendini topla diyordum ama o da artık işe yaramıyor. 

O yüzden beni hayata bağlayan şeyi bile bırakmaya başlıyorum sanki. Çok yorgunum. Her günü oh bugün de bitti diyerek kapatıyorum. Buraya yazıyorum sadece çünkü nasılsa kimse okumuyor artık bloglari. Rahatım bu konuda.
Uyumak, uyumak, uyumak istiyorum. Uyandığımda her gün kendime deli gibi kızıyorum. Nefes alamıyorum artık. 
Sevdiğim, bana mutluluk veren her şeyden uzak duruyorum. 
Çok fazla yapmayı planladığım şey vardı ama onları yapabilecek ruh durumu bende yok. 
Insanlar hakkında bir sözüm yok çünkü umrumda olan sayısı bir elin parmakları bile değil. 
Teşekkürler sevgili ülke ve hastalıklı insanları, ruhumu öldürdünüz.